قوله : و هو مع ذلك يشكل : ضمير [ هو ] به قول شيخ ( ره ) راجع بوده و مشار اليه [ ذلك ] نداشتن مستند معلوم و واضح مىباشد يعنى اين قول مرحوم شيخ علاوه بر اينكه مستند معلوم و واضحى ندارد اشكالش اين است كه . . . . قوله : لو كانت دية الطرف : يعنى دية العضو . قوله : زيادة دية النافذة فيها على ديتها : ضمير در [ فيها ] به انمله عود مىكند چنانچه ضمير در [ ديتها ] نيز به آن راجع بوده و مقصود از [ ديه انمله ] ديه قطع و بريدن آن مىباشد . قوله : حيث يشتمل الاصبع على ثلث : مثل انگشتان غير شصت كه چون سه بند دارند قهرا صد دينار به سه قسمت تقسيم شده لاجرم در مقابل هربند انگشت سى و سه دينار و ثلث دينار واقع مىشود و بدين ترتيب ديه نافذه از ديه دو بند انگشت نيز بيشتر مىشود چون ديه دو بند انگشت در صورت بريده شدن شصت و شش دينار و دو ثلث دينار بوده در حالى كه ديه نافذه يك بند انگشت صد دينار مىباشد . قوله : و ربّما خصّها بعضهم بعضو فيه كمال الدّية : ضمير مؤنّث در [ خصّها ] به نافذه كه ديه‌اش صد دينار است راجع مىباشد و ضمير در [ فيه ] به عضو عود مىكند . قوله : و لا بأس به : ضمير در [ به ] به تخصيص بعض راجعست . قوله : ان تعيّن العمل باصله : يعنى به اصل حكم به اين معنا كه اگر ثبوت صد دينار در نافذه را اساسا پذيرفتيم و اجمالا اصل اين مقدار را قبول كرديم البته رأى مزبور و تخصيص بعض بىاشكال مىباشد . قوله : و يعضده : ضمير منصوبى در [ يعضده ] به تخصيص بعض